Obraz „Dzwonnicy” — to opowieść o dźwięku, którego nie można zobaczyć, ale który potrafi zmienić nastrój całego świata.

W centrum kompozycji stoją dwie postacie — milczący strażnicy czasu i pamięci. Trzymają dzwon, jakby przekazując sobie nawzajem niewidzialną falę dźwięku. To nie tylko działanie — to symboliczny moment, kiedy rodzi się dźwięk, który rozchodzi się nad miastem, nad ludźmi, nad ich myślami i losami.

W dawnych czasach dzwony zwoływały ludzi razem. Informowały o radości i niepokoju, o święcie i modlitwie. Ich dźwięk był głosem miasta. W tym obrazie dzwonnicy jakby otwierają ten dźwięk dla całego świata — i zaczyna on wypełniać przestrzeń wokół.

Za nimi rozciąga się miasto — wielowarstwowe, żywe, wypełnione domami, drzewami, drogami i ludźmi. W tym mieście każdy żyje swoim życiem, ale dźwięk dzwonu łączy wszystkich we wspólnym rytmie czasu.

Kompozycja obrazu zbudowana jest tak, jakby przed nami otwierał się cały wszechświat małych historii. Można tu zobaczyć sceny codziennego życia, architekturę, naturę, symboliczne obrazy — wszystko to składa się na jedną harmonijną mozaikę.

Obraz wykonany farbami olejnymi na drewnianej desce w mojej autorskiej technice, gdzie łączą się dekoracyjność, symbolizm i duża ilość detali. Dzięki temu praca otwiera się przed widzem stopniowo — im dłużej się ją ogląda, tym więcej historii i obrazów opowiada.

„Dzwonnicy” — to obraz o związku ludzi między sobą.

O tym niewidzialnym dźwięku, który potrafi przypomnieć nam, że jesteśmy częścią jednego świata.

Jak wszystkie moje prace, ten obraz istnieje tylko w jednym egzemplarzu.